Nieuws

Alle berichten die eerder in de media zijn verschenen verzameld.

Mocht u een suggestie voor een passend onderwerp dat ik kan behandelen in een artikel.

Dan hoor ik dat natuurlijk graag!

Met vriendelijke groet, Gijs Jan


Döstädning

Döstädning is de titel van een boek uit 2017, geschreven door de Zweedse kunstenares Margereta Magnusson. In dit boek beschrijft ze, hoe ze zich ontdoet van spullen vanaf haar 65-ste jaar. Spullen die ze als onnodige ballast ziet, ook voor haar nabestaanden.

Ze beschrijft hoe zij zelf is omgegaan met het opruimen van de spullen van haar ouders en hoe je kunt omgaan met spullen die je wel dierbaar zijn. Ook adviseert ze om vooruit te kijken. Als je nu al weet dat bijvoorbeeld een enkel sieraad gewild is bij alle kinderen, dan zou je dat op voorhand kunnen verkopen. Dat klinkt heel rigoureus en dat is het ook, maar zo kan veel narigheid worden voorkomen.

In feite gaat het boek over “ontspullen”, en of we nu jong of oud zijn, we hebben de neiging om spullen te bewaren. Je weet nooit of het nog van pas komt of het was zo duur bij aanschaf. Vervolgens staan onze zolders vol met spullen die er voor ons niet meer toe doen en het overzicht is totaal weg. Verhuizen wil ook nog weleens helpen. Dan kom je tot de conclusie dat de schoolboeken van de middelbare school na 30 jaar bewaren toch echt richting de oud-papiercontainer kunnen. Bruikbare zaken kun je een meer nuttige bestemming geven.

Sta eens vaker stil bij de vraag: Wat gebeurt er als ik morgen niet meer ben? Wat laat ik dan achter aan spullen? Moeten mijn erfgenamen dat allemaal opruimen en er mee geconfronteerd worden? Is dat wat ik wil? Vooraf orde op zaken stellen, daar kun je ook zelf nog van profiteren. Dat is het devies van Margereta.

Döstädning

Döstädning is de titel van een boek uit 2017, geschreven door de Zweedse kunstenares Margereta Magnusson. In dit boek beschrijft ze, hoe ze zich ontdoet van spullen vanaf haar 65-ste jaar. Spullen die ze als onnodige ballast ziet, ook voor haar nabestaanden.

Ze beschrijft hoe zij zelf is omgegaan met het opruimen van de spullen van haar ouders en hoe je kunt omgaan met spullen die je wel dierbaar zijn. Ook adviseert ze om vooruit te kijken. Als je nu al weet dat bijvoorbeeld een enkel sieraad gewild is bij alle kinderen, dan zou je dat op voorhand kunnen verkopen. Dat klinkt heel rigoureus en dat is het ook, maar zo kan veel narigheid worden voorkomen.

In feite gaat het boek over “ontspullen”, en of we nu jong of oud zijn, we hebben de neiging om spullen te bewaren. Je weet nooit of het nog van pas komt of het was zo duur bij aanschaf. Vervolgens staan onze zolders vol met spullen die er voor ons niet meer toe doen en het overzicht is totaal weg. Verhuizen wil ook nog weleens helpen. Dan kom je tot de conclusie dat de schoolboeken van de middelbare school na 30 jaar bewaren toch echt richting de oud-papiercontainer kunnen. Bruikbare zaken kun je een meer nuttige bestemming geven.

Sta eens vaker stil bij de vraag: Wat gebeurt er als ik morgen niet meer ben? Wat laat ik dan achter aan spullen? Moeten mijn erfgenamen dat allemaal opruimen en er mee geconfronteerd worden? Is dat wat ik wil? Vooraf orde op zaken stellen, daar kun je ook zelf nog van profiteren. Dat is het devies van Margereta.